Ustawa Prawo energetyczne z 10 kwietnia 1997 roku (wraz z późniejszymi zmianami) w swej wersji obowiązującej zagadnieniom polityki energetycznej poświęca Rozdział 5. Kolejne artykuły określają kompetencje i zakres odpowiedzialności naczelnego organu administracji rządowej, właściwego w tym zakresie – Ministra Gospodarki – oraz innych organów (Rada Ministrów, Minister Finansów) a także formułuje rolę Sejmu w ocenie realizacji założeń polityki energetycznej państwa. Dokument określa również zadania przedsiębiorstw energetycznych w zakresie sporządzania planów rozwoju, rolę samorządu województwa w planowaniu zaopatrzenia w energię i paliwa, rolę wojewody w ocenie zgodności przedstawionych planów z praktyką energetyczną państwa oraz obowiązującymi przepisami. Szeroki zakres obowiązków nałożono na gminy, uznając zaopatrzenie w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe za zadania własne gminy. Gminy opracowują projekt założeń do planu zaopatrzenia w sieciowe nośniki energii, który podlega opiniowaniu przez samorząd województwa i wojewodę i uwzględnia plany lokalnych przedsiębiorstw energetycznych. Na podstawie założeń uchwalonych przez radę gminy opracowywany jest projekt planu, który po stwierdzeniu przez wojewodę zgodności z założeniami polityki państwa podlega procedurze uchwalania przez radę gminy, przyjmując postać planu zaopatrzenia.